|
"Vlak voor ik vertrok hoorde ik dat mijn pleegbroer
Bill, met wie ik van kleins af opgroeide, was neergeschoten.
Hij hoorde bij de eerste parachutisten. Die hingen
als schietschijf weerloos in de lucht. "
Achter deze twee zinnetjes
van Stan Burkett op pagina 222
van Het Verlaten Hotel, schuilt
een wereld aan verdriet. Ronny's
held was een nummer als zovelen:
Private soldier b 55 99 7
|
Denk je eens in
hoe Stan zich voelde bij die overtocht naar een volkomen
onbekend werelddeel! Hij was pas 19 jaar en nog nooit
van huis geweest. Stan vertelde dat hij als boerenzoon
liefst met beide benen op de grond staat of erover
rijdt met een stevige truck. Nu was zijn broer uit
de lucht geschoten en hijzelf stond op het punt de
Noordzee over te steken. Voor hem moest de invasie
nog beginnen (Meer over Stan? klik
hier) Hij moest dus sterk zijn en zijn tranen inslikken. |
Dus
reed Stan zijn vrachtwagen de boot op om de Noordzee
over te steken. Wat zal er door hem heen zijn gegaan
kijkend naar de lucht...
Toen Stan bij de Franse kust kwam waren er al wel havenhoofden.
De strijd was nog in volle gang. Daar rijdt hij met zijn vrachtwagen
vol munitie een onbekend land in waar hij niemand verstaat,
terwijl de kogels om hem heen inslaan.
|
